Mijn droom komt steeds dichterbij: ik word moeder! Deze week tik ik alweer de 36 weken aan. 8 maanden. Een periode, waarin ik vaak de vraag kreeg: ‘hoe is het om zwanger te zijn met een handicap?’ De ene keer heel impliciet, andere keren juist heel direct gesteld.

Ons zwangerschapsavontuur begon begin dit jaar. Noem het een goed voornemen van mijn man. Op 2 januari kwam hij met het plan op de proppen om voor een kind te gaan. Een voornemen dat mij gelijk in hemelse sferen deed belanden. We voegden gelijk de daad bij het woord… En gingen langs bij de huisarts. Ik zat al sinds mijn vroege tienerjaren aan de pil en wilde weten hoe en wat. Konden we gelijk gaan ‘oefenen’ of moesten die hormonen eerst mijn lichaam uit?

Is het wel verantwoord?

In plaats van op die vraag in te gaan, drukte de dokter ons keihard met de neus op de feiten. ‘Maar we kunnen er niet omheen dat jij een handicap hebt’ zei ze. ‘Het lijkt me slim als jullie naar de gynaecoloog gaan om te bespreken of het wel verantwoord is.’ Verantwoord, echode het naderhand na in mijn hoofd. Toen we wegliepen, stond ik te trillen op mijn benen. Hoe durfde ze?’ dacht ik woedend. En: ‘Naar deze dokter ga ik dus nooit meer!’ Grappig genoeg kwam ik later nog een keer bij haar op het spreekuur. Op dat moment was ik ongeveer 22 weken zwanger en zij vroeg heel nonchalant: Hoe gaat het met zwanger worden? Tja…

 Ook vrouwen zonder armen krijgen kinderen

Gelukkig lieten wij ons niet uit het veld slaan door de huisarts. Voordat de dag ten einde was, stond ons besluit als een paal boven water: We gingen ervoor! Later die dag appte ik met mijn moeder. ‘Tja, dokters willen zich ook indekken,’ schreef ze. ‘Stel je voor dat je nu zwanger wordt en het gaat helemaal mis. Je zal dan maar als dokter gezegd hebben dat het zonder risico’s of complicaties zou zijn. Laat je niet kisten! Vorig jaar was er op tv een vrouw zonder armen die een kind kreeg.’ Een verhaal dat een grote grijns op mijn gezicht toverde. Dan kon ik het ook wel aan met mijn vergroeide rug- en nekwervels!

 Misschien kans op vroeggeboorte

Ons oorspronkelijke plan was om de pil op te maken. Alleen, zou het toch niet handig zijn om nog één strip te bewaren voor het geval dat? Zo gezegd, zo gedaan! De een-na-laatste pilstrip was leeg voordat we überhaupt bij de gynaecoloog terecht konden. Een afspraak waar ik als een berg tegenop zag, maar die uiteindelijk meeviel. Ze legde ons geen strobreed in de weg om zwanger te worden. Haar conclusie: yes, we can! Misschien zou ons kind dezelfde handicap krijgen, maar voor hetzelfde geld krijgt die iets dat niet in de familie voorkomt. En misschien dat ik een grotere kans had op vroeggeboorte. En ja, het zou lichamelijk waarschijnlijk wat zwaarder voor me worden.

 Normale rug- en nekwervels

Het eerste en derde misschientje zijn niet uitgekomen. En voor de tweede (vroeggeboorte) moet ons prinsesje nu wel heel snel komen. Aanstaande zondag bereik ik namelijk de magische grens van 37 weken. Na onze afspraak met de gynaecoloog zaten we in no-time weer bij haar in de spreekkamer. Want ik had TWEE STREEPJES tevoorschijn weten te toveren! Een eerste echo volgde en vele daarna. Uit alle kwam hetzelfde naar voren: ons ukkepukkie heeft een ‘normale’ ruggengraat en nekwervels die uit elkaar zijn gegroeid. Een feitje dat ik daarna meermalen meedeelde aan geïnteresseerden die wilden weten of ons kind en ik citeer: ‘ook bijzonder zou zijn’.

 Het makkelijker hebben

En heb ik het lichamelijk zwaarder als klein mens met wat vergroeiingen? Nee. Ik geloof zelfs dat ik het in bepaalde gevallen makkelijker heb dan anderen. Langere vrouwen hebben bijvoorbeeld veel meer buik. Iets dat wel een grotere obstakel moet vormen tot het onderlichaam dan mijn bescheiden buikje. Hoe doen zij het met schoenen aandoen, teennagels afknippen en sokken uitdoen? … Juist, ja! Mij gaat dat nog aardig makkelijk af. Of wat dacht je van die vrouwen die de hele tijd met hun toeter tegen de duwstang van het winkelwagentje aan stoten? De mijne past mooi onder de stang en heeft alle ruimte. En om nog maar te zwijgen over fietssturen die in de weg zitten.

 Maar niet makkelijk

Uiteraard wil ik niet beweren dat het zwanger zijn één al rozengeur en maneschijn is. Nee, het is zeker niet makkelijk. [klaagmodus aan] Ik heb last gehad van kwaaltjes. Rug- en nekpijn die overigens ook altijd weer verdwenen. Moeeeeeeeeeheid. Een man die niet altijd doet wat je wilt (maar die uiteraard wel heel lief is). Huilbuien, niet kunnen slapen door een beweeglijk kind, vaak moeten plassen, een minder betrouwbaar geheugen en jeuk. [klaagmodus uit]. Gelukkig krijg je er veel voor terug; helaas moet ik mezelf nog altijd trainen in geduld, aldus mijn moeder.

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Post comment